psiaki blog

Twój nowy blog

Zupelnie inną kwestią, wymagającą oddzielnego postu, sprawą jest hasło rasowy = rodowodowy oraz konsekwencje wyboru psa z rodowodem lub bez. Coraz więcej jednak osob, jak zauważylam, po szybkości znikania ofert sprzedaży psów, decyduje się na psy rodowodowe, co niezwykle mnie cieszy. O ile mniej problemów można uniknąć kupujuąc psa z rodowodem dowiecie się z kolejnej notatki. Tymczasem jednak, chcialabym podkreślić, jak wazne jest kupowanie psa, od doświadczonego, a przynajmniej znającego się na rzeczy i mającego szeroką wiedzę na temat hodowli hodowcy.

Przestrogą powinny być dla wszystkich oferty sprzedaży psow rasowych z rodowodem (!) za 200-300 zł (lub inna kwota, ktora wydaje się dziwnie niska – koszt zakupu psa rodowodowego zaczyna się mniej więcej od 1000zł). Oczywiscie, zdarzają się oferty sprzedaży psow, które zostaly u hodowcy najdłużej, ktore z jakiś powodow nie nadają się do wystawiania (np. u rhodesiana brak pręgi na grzbiecie), ale w rzeczywistości faktycznie są psami rasowymi (=rodowodowymi). Sa to jednak na tyle rzadkie sytuacje, że przed kupnem należy byc ostrożnym.

W internecie aż roi sie od ogloszeń, w ktorych czytamy o świetnych szczeniętach, które, jak piszą „hodowcy” są psami rasowymi, tylko nie posiadają papierow, ponieważ matka / ojciec nie był wystawiany, lub nie posiadają rodowodów. Nierzadką praktyką jest też umieszczanie informacji, że piesek nie ma rodowodu, ponieważ nie urodzil sie jako jeden z pierwszych 6 szczeniąt w miocie. Od pewnego czasu, wszystkie psy w miocie mogą otrzymać rodowod.

Szukając odpowiedniej hodowli, warto poszukać opinii innych właścicieli psow na temat róznych hodowli. Należy pamiętać, że hodowca, który dba o swoje psy, także Tobie zada kilka istotnych pytań – o to, w jakich żyjesz warunkach, jak często jesteś w stanie zapewnić psu ruch. Nie zapoominajmy rozmawiając z hodowcą zapytac o szczepienia, o to, czy psy posiadają metryki ( na podstawie ktorej można ubiegać się w Związku Kynologicznym o rodowod). Najlepiej jeszcze wcześniej, zanim pojedziemy po psa, umowić się z hodowcą na zobaczenie pieskow. Dopiero po obejrzeniu ich, warunków w jakich żyją (dlatego nalezy spotkać się w mieszkaniu / domu hodowcy), ale także, co bardzo istotne obejrzenia matki, możemy podjąć decyzję, czy to właśnie ten hodowca jest godny zaufania. Warto zapytać także właściciela o to, jaki byl powód skojarzenia wlaśnie tych dwoch psow. Możemy też poprosić o pokazanie rodowodu suki. Zanim zdecydujemy się kupić psa, należy jak najwięcej przeczytać o wybranej rasie.
Pamiętajmy, że hodowca ma prawo odmówić nam sprzedaży szczeniaka, o ile jego zdaniem nie spełniamy warunkow, w których powinien funkcjonować pies. Zainteresowanie hodowcy przyszlym domem szczeniąt jest niezwykle ważne i świadczy o jego odpowiedzialności .

Bardzo ciekawy artykuł okazal się ostatnio w gazecie Przyjaciel Pies – jeden z dziennikarzy przeprowadził, godny pochwaly, eksperyment. Naprawdę warto przeczytać – artykuł ten potwierdza, że warto kupować psy rodowodowe – artykuł można znaleźć pod adresem: http://pies.onet.pl/14629,19,24,handel_zywym_towarem,1,artykul.html – serdecznie polecam. Warto też przeczytac czym rózni się pies rodowodowy od „rasowego bez rodowodu” na stronach, ktorych bannery sa po prawej stronie Nie znaczy to, że nie popieram pomaganiu psom, które są w schroniskach – jak najbardziej, jeśli mamy chęć i warunki do pomocy psiakom, ktore tak bardzo jej potrzebują, nie ma się co zastanawiać. Należy się jednak liczyć z tym, że wychowanie takiego psa może sprawiać o wiele więcej trudności i wymagać cierpliwości od właściciela – są to bowiem psy, które nie jednokrotnie mają za sobą ciężkie przejścia.

:)

Brak komentarzy

Witam wszystkich po niezwykle dlugiej przerwie. Zawioniona faktycznie moim lenistwem, ale przede wszystkim nauką do matury. Na szczęście to mam już za sobą. Czekają mnie nowe wyzwania i nauka od początku, jednak tymczasem liczę na to, że będę mogła poświęcić ponownie trochę czasu, na powrót do mojego ukochanego bloga. Ukochanego bynajmniej nie dlatego, że przywiązywałam wielkie znaczenie do istnienia wirtualnej przestrzeni „blogowej”, ale dlatego, że ten właśnie poświęciłam mojej jednej z największych pasji – psom. Nie wiem, czy moi dawni czytelnicy wciąż odwiedzają blogi, a wśród nich ten. Liczę na to, że jednak czasem zaglądają tu i teraz właśnie zobaczą, że powracam :) Jeśli jednak nie, mam nadzieję, odnaleźć nowych czytelników.

Przejdźmy jednak do rzeczy  – Ostatnia notka nie była zbyt dluga, była dla mnie też bardzo smutna. Rozstalam się z moją ukochaną psiną,  towarzyszącą mi przez blisko 14 lat. Teraz jednak, radośnię donoszę, że po póltorarocznym okresie odetchnięcia, w moim domu zamieszkalo „maleństwo” :) Maleństwo, które mając 3 miesiące jest już większe od sznaucera miniaturowego. Bo jest to sznaucer – olbrzym :) Jest szalona, wspaniala i piękna :) Dość jednak zachwycania się.

Teraz a’propos samego bloga – w najbliższym czasie zamierzam zaktualizować mojego bloga. Po części już to uczyniłam w dziale z linkami, gdzie nie wszystkie adresy były aktualne. Część blogow, tam umieszczonych już nie istnieje, dlatego linki zostaly skasowane. Zamierzam dodać kilka bardzo przydatnych adresow, które poznałam przez tę roczną przerwę, od czasu kiedy ostatnio tu pisalam. Kiedy zrealizuje ten zamiar, przejdę do pisania notatek. Mam zamiar nie ograniczać sie wyłącznie do pisania o rasach, ale tak jak wcześniej poświęcic trochę miejsca tematyce zdrowotnej oraz wychowaniu psa. Oczywiście, nadal będę przyjmować zgłoszenia ras, do opisania. Na razie jednak wstrzymuję to, aby mieć czas na nadrobienie zaległości i opisania tych dawno zamówionych.

To tak tytulem wstepu, a tym czasem biorę się do pracy. Nie zdziwcię się, jeśli zastaniecie nowy szablon, albo calkowite zmiany :) Do napisania.

edycja -> Zapraszam do ankiety po prawej stronie :)

!

1 komentarz

Wiem, wiem, wiem. Moja wina- niewiele pisze, coraz mniej osob regularnie odwiedza blog. Mam nadzieję, że nadrobię te zaległości podczas majówki i wakacji, na które zresztą z niecierpliwością czekam.

Niestety, miesiąc temu rozstałam się z moim psiakiem. Miał 13 i pół roku…

Wzięłam się za poprawki, bowiem przeglądając archiwalne notki stwierdzam, że zaierały mało informacji i raczej opierały się na tym, że pieski są ładne..

Sznaucer olbrzym:

foto:
dies.jpgwygląd:
Jeszcze do niedawna sznaucery miały skracane ogony i kopiowane uszy. Obecnie, zgodnie z przepisami, zabronione jest dokonywanie tych „upiększających” zabiegów. Jedynym warunkiem, aby to zrobić, są względy zdrowotne. W przeciwnym rasie, pies urodzony po wprowadzeniu przepisów będzie zdyskwalifikowany podczas wystawy.
Sznaucery obrzymy to z natury „brodacze”. Gęsta broda i wąsy, oraz grzywka zakrywają cudowne brązowe oczy. Niektórzy strzygą szwoje sznauce w taki sposób, aby odkryć nieco oczy i móc zachwycać się ich pięknem.
Ogólnie sznaucery są strzyżone oraz trymowane. Strzygąc, pozostawia się dłuższą sierść zwłaszcza na kończynach oraz dłuższy ciąg sierści na klatce piersiowej, kóry tworzy „płetwę”, a także w kilku innych miejscach. Przednie kończyny są dość muskularne, a stopy okrągłe. Nieskopiowane uszy są trójkątne. Czoło jest płaskie.
Sylwetka sznaucera jest kwadratowa, bowiem długość tułowia powinna się równać wysokości w kłębie.
Szyja jest dość duża. Pies jest ogólnie silny i muskularny. Mimo to, najczęściej sprawia wrażenie bardzo przyjacielskiego i taki rzeczywiście jest ;)
Sierść sznaucerów wymaaga szczególnej pielęgnacji. Niezbędne jest częste szczotkowanie. Pies wygląda też zdecydowanie lepiej i nabiera kształtu, gdy jest ostrzyżony. Ponadto szata powinna być dwa razy do roku trymowana (usuwanie martwych włosów). Sierść musi być twarda u szorstka. Nie można być miękka.

umaszczenie:
Olbrzymy o umaszczeniu czarnym do niedawna były najczęśćiej spotykanymi w Polsce. Umaszczenie pieprz z solą przypisawano jedynie miniaturkom i średnim. Jednak, obecnie coraz łatwiej można zobaczyć olbrzyma pieprz z solą. Mimo to najbardziej popularne i najczęściej hodowane są czarne olbrzymy.

opis:
sznaucer Olbrzym jest największym i zarazem najmłodszym z rodziny sznaucerów (oprócz niego jest jeszcze sznaucer miniaturowy i średni).
Pierwotnie zadaniem sznaucera olbrzyma było poganianie bydła. Gdy przestano go używać do tego celu, był zatrudniany jako stróż domów. Pokazane w 1909 roku w Monachium sznuacery olbrzymy wzbudziły duże zainteresowanie.
Podczas pierwszej jak i drugiej wojny światowej, sznaucery dzielnie służyły. Niewiele brakowało, a rasa by wymarła. Jednak stałe grono wielbicieli tej rasy zachowali sznuacerki.
Olbrzymy nadają się na stróżów i obrońcóq. Dość przydatne jest szkolenie, które ułatwi naszą komunikację z psem. Sznuacery potrzebują dużo ruchu. Za miłość odwdzięczają się tym samym. Bardzo szybko przywiązują się do właściciela i są raczej posłuszne. Zwłaszcza, jeżeli będziemy konsekwentni. Szybko się uczą, zwłascza zachęcane nagrodami.
Są zawsze czujne. I wierne :)
Co dość istotne, sznaucery odróżniają prawdziwe zagrożenie od sfingowanego. Zdarza się czasem, że podczas szkolenia, sznuacery nie zwracają uwagi na pozoranta, jednak podczas prawdziwego ataku zaczynają bronić.
Są skore do zabawy i, co wiem z własnego doświadczenia, podczas psot czasem zachowują się jak małe dzieci ;). Uwielbiają pieszczoty, pogonie za piłką i jedzenie.
Sznuacery, które mają uszy skopiowane wyglądają nieco bardziej groźnie, chociaż jak wszystkie sznaucery są kochane.
Sznaucery, niestety, są narażone na skręty żołądka. Trzeba bardzo uważać, i tuż po posiłkach nie dać się „namówić” na zabawy. Pies powinien odpoczywać przynajmniej dwie godziny po każdym jedzeniu.
Są też dość często uczuleniowcami. Oraz, o czym mówią niektózy weterynarze, mają skłonności do chorowania na nowotwory.
Nie należy rozpieszczać sznaucerów, podobnie jak żadnego inenego psa, bo później trudno jest oduczyć psa proszenia o smakołyki. A jego wzrok jest taki, że trudno mu się nie oprzeć.
Sznaucery są też dość sprytne. Gdy coś przeskrobią, wiedzą o tym dobrze i siedzą nadzwyczaj cicho, tak aby nikt nie zwrócił na nie uwagi. Ukarane błagalnym wzrokiem proszą o przebaczenie. A gdy mimo zakazu wskoczą na łóżko, leżą cichutko jak mysz pod miotłą :)

dowód osobisty:
pochodzenie: Niemcy
data powstania: XV wiek
wzrost: 58- 70cm. w kłębie
waga: 32- 35kg. ( niektóre ważą zdecydowanie więcej)
grupa FCI: II (sznaucery)

pozdrawiam,
Karolina

zul-b.JPGzul-b2.JPG
Oto mój obiekt obserwacji :)

Rottweiler to pies budzący sporo kontrowersji. Jednak mimo opinii niebezpiecznego psa i miejsca na liście psów agresywnych, ma duże grono wielbicieli.

foto:malwina.jpgwygląd:
Już na pierwszy rzut oka, widoczna jest muskularna i silna budowa psa. Rottweiler jest masywny, ma stosunkowo krótkie nogi. Szerokie, umięśnione uda, głęboka klatka piersiowa i bardzo szeroka głowa mogą budzić respekt. Do tej pory przycinano ogon rottweilerom, jednak zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami, aktualnie, jest to zabronione.
Uszy są krótkie, trójkątne, opadające.
Przednie stopy są nieco mnejsze od tylnych.
Nos jest zawsze czarny, duży i dosyć szeroki.
Kufa jest średniej długości, zawsze podpalana.
Szyja, zad, podobnie jak cały pies, silne.
Grzbiet jest mocny i prosty.
Rotweiller porusza się mocnym krokiem.
Sierść jest krótka, sztywna, ale i gęsta. Bardzo ściśle przylega.

umaszczenie:
Jedynym dopuszaczalnym umaszczeniem jest czarne podpalane .

opis:
Pomimo nieprzyjemnych zdarzeń jakie miały miejsce z udziałem rottweilerów, te piękne psy nadal mają liczne grono wielbicieli, bowiem mimo silnego charakteru, pies ten ma również kilka zalet, o których można przeczytać w poniższym „wywodzie” ;).

Niestety, ze względu na silny charakter i jego stanowczość oraz odwagę i skłonność samców do dominacji, niezbędne jest szkolenie. Należy zachować także stanowczość, dyscyplinę i konsekwentność, w stosunku do psa. Już na początku kontaktu z psem, należy wskazać mu, że to my jesteśmy „przywódcami stada”.
Rottweilery świetnie sprawdzają się jako stróże i obrońcy. Psy w żadnym wypadku nie moga być strachliwe, ani przesadnie nieufne czy nerwowe.
Rottweilery są pojętne, chętne do pracy.
Wywodzą się od mastifów, z którymi rzymscy żołnierze wędrowali przez Europę. Psy te zostały pozostawione w niemieckim mieście Rottweil, któremu swoją nazwę zawdzięczają dzisiejsze rottweilery. Początkowo psy te służyły jako poganiacze bydła. Niestety, na początku XX wieku rottwelier był bliski wymarcia. Wtedy odkryto, że pies nadaje się na stróża. Uznano go za psa policyjnego, a w roku 1907 oficjalnie nadano mu to miano.
Odpowiedzialnie wykonuje powierzone mu zadania. Chętnie uczestniczy w konkursach itp, bowiem czuje się wtedy użyteczny.
Zwykle jest psem o przyjaznym, posłusznym i spokojnym usposobieniu, przywiązuje się do właścicieli. Jest raczej spokojny i wrażliwy, ale zawsze czujny i pewny siebie.
Obecnie, ze względu na to, że rasa ta znajduje się w wykazie psów agresywnych, do jego posiadania niezbędne jest zezwolenie.

Jedną z chorób dziedzicznych występujących u rottweilerów, podobnie jak u innych ras, jest dysplazja stawów biodrowych.

dowód osobisty:
pochodzenie: Niemcy
data powstania: przyjmuje się XIX wiek
wzrost: 58- 68cm. w kłębie
waga: 41- 50 kg.
grupa FCI: II (molosy)

pozdrawiam,
Karolina

Z powodu dużego roztragnienia i brau czasu jaki mi towarzyszył podczas pisania notatki o tym psie poprzednio piszę jeszcze ras.

AMERYKAŃSKI COCKER SPANIEL:

foto:
niestety brak. W serwisie, z którego zdjęć mogę korzystać, nie ma zdjęcia cockera. Jeżeli ktoś mógłby mi udostępnić zdjęcie swojego cockera- będę wdzięczna.

wygląd:

Długie obwisłe uszy, tego sympatyczne zwierzaka zwracają na siebie uwagę. Spaniele mają okrągłe stopy i długą sierść, która zakrywa łapy.
Ponadto amerykański cocker jest jednym z niższych z rodziny spanieli.
Kufa tego spaniela jest krótka, ale zaokrąglona. Grzbiet jest krótki, a nogi stosunkowo długie.
Niestety, piękna, długa sierść amerykańskiego cocker spaniela, wymaga bardzo dużo pielęgnacji, o czym musi pamiętać każdy właściciel tego ślicznego psa. Sierść sięga prawie do podłoża, jest więc o co dbać.

umaszczenie:
Długa i jedwabista szata może występować w kilku umaszczeniach. spotykane są czarne podpalane spaniele, również czysto czarne, a także czekoladowy, kremowy, płowożółty, rudy oraz łaciaty. Zastrzega się jednak, że łaty nie mogą zajmować więcej niż jedną trzecią powierzchni. Pojawiają się także trójbarwne spaniele.

opis:
To młoda rasa, bowiem powstała dopiero w XIX wieku. W początku poprzedniego wieku rasa ta różniła się znacząco od angielskiego kuzyna, i otrzymała zupełnie odrębny status.
Obecnie w wielu domach ten cocker spełnia rolę towarzysza i przyjaciela. Jednak wielu hodowców niezapomniało o pierwotnym przeznaczeniu tych psów. Duże grono wielbicieli tych psów, wciąż udaje się z nimi na polowania. Niestety jednak, długa sierść może przeszkadzać podczas polowania.
Cockery amerykańskie są raczej posłusznymi psami i chętnymi do zabawy. Z natury są pogodne, nie są bojaźliwe.
Z pewnością trzeba im zapewniać ruch.
Obecnie są uznawane za ufne i pojętne psy.
Cockery szybko się uczą. Z pomocą smakołyków i pochwał szybko możemy osiągnąć sukces. Potrzebują też częstego towarzystwa.

Jak u każdego psa o długich uszach należy pamiętać o ich pielęgnacji. Bowiem wszelkie pyły, brud, ziemia łatwo mogą się tam dostać i powodować infekcje.

dowód osobisty:
pochodzenie: uznaje się USA, jednak powstały one z importowanych tam spanieli
data powstania: XIX wiek
wzrost: 36- 38cm. w kłębie
waga: 11 – 13kg.
grupa FCI: VIII (psy myśliwskie)

Pozdrawiam,
Karolina

Po pierwsze, po zmierzeniu temperatury ciała psa, nie możemy się przejmować, że pies nie ma 36,6 st. celcjusza, bo nie jest to typowa dla niego temperatura. Ciepłotę ciała mierzymy termometrem w odbycie. Zdrowy pies ma ok. od 37 i pół stopnia do ok. 38,5. Wszystko zależy jednak od wielkości i wieku psa. Jeśli chodzi o nos, to suchy i gorący jest bezwzględną oznaką choroby. Wtedy należy udać się do weterynarza.

Wszelkie oznaki, jak np. nadmierna ospałość, brak apetytu lub nadmierny apatyt, brak chęci do zabawy, wymioty, wzmożone pragnienie, lub jego brak, duszności, kaszel i wszelkie inne niepojące sprawy powinny nas niepokoić, i powinniśmy udać się na wizytę do weterynarza.

Również wszelkie niepokojące wydzieliny, jak np. wydzielina z pochwy suki, mogąca wskazywać na infekcje, również powinny nas zaalarmować do wybrania się z psem do lekrza.

Nie nalezy również lekceważyć powiększonego, twardego brzucha, połączonego z wyraźnymn cierpieniem psa. W tym przypadku nalezy natychmiast udać się do najbliższej kliniki, najlepiej przewieźć psa samochodem, lub taxówką, bowiem pies może mieć problemy z dojściem do lekarza. Takie objawy mogą być objawem skrętu żołądka.

Ale również biegunki, kał z krwią itp. są oznakami, które muszą zaostac skontrolowane przez lekarza weterynarii.

pozdrawiam i życzę, aby Waszych psów nie spotkały takie rzeczy.

p.s. Dziękuję za poprawkę, jeżeli chodzi o rhodesiana- racja, powinno być „pies na lwy”, a nie „lwi pies”. to było małe przeoczenie! ;)

Po długiej przerwie oto jest nowa notatka.

Z pewnością, długo ocziekwany, GOLDEN RETREIEVR.
Te niezwykle przyjazne psy to hit ostatnich kilku lat. Ogromna liczba zakupionych piesków wskazuje na bardzo duże zainteresowanie tą rasą.

foto:
axel.jpgwygląd:
Chyba mało jest na świecie osób, które nie wiedzą jak wygląda golden retriever. Jednak dla formalności podam wygląd.
Golden retrievery mają dość długą, gęstą sierść. Może być zarówno prosta jak i falista. Kufa jest mocna i szeroka. Nos dość duży, czarny. Pysk ma bardzo przyjacielski wygląd.Mają duże, brązowe oczy, o niezwykle sympatycznym wzroku. Uszy są oklapnięte, średniej długości.Ogólnie pies jest mocnej budowy, ale nie powoduje to groźnego wyglądu. Kończyny są umięsnione, a opuszki maja koci kształt. Warto dodać, że ogon psa, przypominający nieco pióropusz, powinien być noszony na wysokości grzbietu. Nie może się „zawijać”.
Łatwo pomylić jasnego hovawarta z golden retrieverem.

umaszczenie:
Wszystkie goldeny wystepują w raczej jasnych kolorach. W przeciwieństwie do bliskich krewnych- labradorów- u goldenów nie jest dopuszczalne ciemne umaszczenie. Kolory w jakich pojawiają się goldeny to różne odcienie złotego i kremowego. Jednak niedopuszczalny jest rudy.

opis:
Z powodu swojego przyjaznego wyglądu golden retriever, stał się sswojego rodzaju hitem ostatnich kilku lat. Niedaleko trzeba szukać, aby spotkać przedstawiciela tej rasy. Wystarczy udać sie do najbliższego parku, aby przekonać się, że ta rasa bije rekordy popularności.
Jest to rasa stosunkowo młoda, bowiem powstała w XIX wieku. Jej pierwotnym przeznaczeniem było aportowanie ptactwa, jednak obecnie używane są też przez wszelkie służby ratownicze. Pracują jako pomocnicy osób niepełnosprawnych, wykrywają narkotyki, szukają zaginionych, także pod gruzami.
Jednak niektórzy wciąż, chodzą wraz z nimi na polowania. Ostanio jednak goldeny to psy- przyjaciele.
Goldeny potrzebują bardzo duzo ruchu. Codzienne spacery sa niezbędne, aby pies czuł się szczęśliwy i zdrowy.
Psy te szybko chłoną wiedzę, dlatego chodząc z nimi na szkolenie możemy ich nauczyć wiele przydatnych komend. Są niezwykle posłuszne. Są cierpliwe i skłonne do zabawy. Chętnie przebywają w towarzystwie innych psów. Bardzo ważne jest, aby jako szczeniaki często przebywały w towarzystwie innych szczeniąt.
Nie można też pozwolić goldenom na wszystko, zresztą jak w przypadku każdej innej rasy. Trzeba je traktować serdecznie, ale też konsekwentnie. Nie ma jednak potrzeby stosowania jakichkolwiek kar cielesnych.
Obdarzone miłością, odwdzięczają się tym samym.
Te psy idealnie nadają się na przyjaciela rodziny, jednak, jak wcześniej mówiłam, trzeba pamiętac o
codziennym zapewnieniu ruchu.
Są to niezwykle sympatyczne pieski, nie wykazują agresji. Napewno nie jest to pies, dla tych którzy chcięliby zatrudnić go jako „ochroniarza”. Chociaż niektórzy twierdzą, że te psy „zalizałyby złodzieja na śmierć” ;)
Sa bardzo przyjazne, nie bojaźliwe. Jakiekolwiek oznaki bojaźliwości czy agresji, a nawet nadmiernej nieufności są niepożądane.

Z powodu dużego zainteresowania na psy tej rasy, pojawiło się bardzo wiele hodowli, gdzie rodzi się bardzo wiele szczeniąt, których rodzice niekoniecznie nadawają się do rozrodu. Niestety, pieski brane stamtąd często w swoim zachowaniu i wyglądzie, mogą nie przypominać prawdziwego goldena.

Niestety, golden retrievery, są narażone na dysplazję stawów biodorowych.

Pieski potrzebują regularnego kontaktu z ludźmi oraz innymi psami.

dowód osobisty:
pochodzenie: Wielka Brytania
data powstania: XIX wiek
wzrost: 51- 61 cm. w kłębie
waga: 27- 36 kg.
grupa FCI: VIII

pozdrawiam serdecznie,
Karolina

Od razu musze wspomnieć, że skręt żołądka nie jest wadą, a chorobą.
Skręt żołądka spowodowany jest gwałtownym zbieraniem się gazów, i rozszerzaniem żołądka. Wtedy żołądek łatwo okręca się wokół własnej osi, co powoduje, że gazy nie mogą się wydostać na zewnątrz, a kolejne ilości zbierających się gazów powodują jeszcze mocniejsze zwiększenie się żołądka. Nie dość, że sam ten proces powoduje ból, to tak zwiększony żołądek napiera na inne organy i powoduje zwiększenie bólu. Natychmiastowa pomoc jest wtedy niezbędna. Inaczej nastąpi śmierć psa.

Istnieją rasy psów, które mają zwiększone ryzyko występowania skrętów żołądka, jednak choroba może pojawić się u każdego psa. Mylne jest twierdzenie, że u niektórych ras skręt żołądka nie pojawia się nigdy!

Aby zapobiec tej niezbezpiecznej chorobie należy pamiętać, że pies po każdym posiłku musi odpocząć. Nie może skakać, bawić się.

najbardziej rzucającym się w oczy objawem choroby jest powiększenie się brzucha, nawet kilkakrotnie.

W PRZYPADKU ROZPOZNANIA OBJAWÓW CHOROBY NALEŻY JAK NAJSZYBCIEJ SKONTAKTOWAĆ SIĘ Z WETERYNARZEM!!!!

Jak obiecałam, tak też robię. Dzisiaj nowe informacje, o kolejnej rasie- Bouvier des Flanders.
Są to psy duże, o bujnej, gęstej sierści.

foto:
borgia.jpgwygląd:
Psy te często mylone są ze sznaucerami (gdy te nie są ostrzyżone). Nie ma się jednak co dziwić, gdyż obie rasy mają wąsy i brodę, a także podobne sylwetki. Do czasu, kiedy można było kopiować uszy i obcinać ogony, owczarki flandryjskie (inna nazwa Bouvier) miały przycinane ogona, za drugim lub trzecim kręgiem. Bouvier ma kręconą, długą sierść. Włos powinien być szorstki w dotyku.
Bouvier ma dość silne mięśnie, głęboką klatkę piersiową i szerokie uda. Nie trzeba się długo przyglądać, aby zauważyć, że Bouviersy są rzeczywiście silnie umięsnione.

umaszczenie:
Podobnie jak sznaucer Bouvier występuje w kolorze czarnym, jak i „pieprz z solą”. Wzorzec uznaje także umaszczenie płowe, szare i pręgowane. Dozwolona jest biała plamka na piersi.

opis:
Niegdyś bouvierami nazywaano wszystkie psy, które w swojej pracy miały do czynienia z bydłem. Bouvier des Flanders była jedną z ras pracujących, jako zagaaniacvze bydła. Nic więc dziwnego, że owczarki te sa są odporne i są w stanie pracować w każdej porze roku.
Bouviery przywiązują się do właściciela i raczej są posłuszne. Dobrze sprawdzają się w roli psa pilnującego, ale są też przyjacielskie.
Owczarki wykazały się w czasie I wojny światowej, kiedy służyły jako psy wojskowe. Niestety, wtedy również prawie wyginęły. Swoje przetrwanie zawdzięczają jednemu kapitanowi, który uratował swojego championa. Obecnie większość linii Bouvierów wywodzi się właśnie od tego jednego psa.

dowód osobisty:
pochodzenie: Belgia
data powstania: XVII w.
wzrost: 57- 70cm. w kłębie
waga:30-40kg.
grupa FCI: I (psy pasterskie i owczarskie)

Serdecznie pozdrawiam,
Karolina.


  • RSS